اجتماعی

با طرح سهمیه بندی کانکور، روزنه‌‌ی امید را به روی مردم ما بسته می کنند

 

بنام خداوند آگاهی، آزادی و برابری

مهمانان عالی قدر؛

دولت مردان و بزرگان، اساتید دانشگاه و مکاتب، اربابان و نماینده گان مردم، محصلین و جوانان و خانواده های نجیب فارغین !!

به بزم فراغت 55 فارغ التحصیل ما از دانشگاه های کشور از مقاطع لیسانس و ماستری خوش آمدید.

  1. سهمیه بندی کانکور

رویدادها و رخدادهای متنوع و گاهن غیر منتظره در جامعه افغانستان، زنده گی انسان افغانستانی را تحت تاثیر قرار داده و آسیب پذیر ساخته است.

اکثریت قاطع مردم افغانستان از آنچه در کشور می گذرد، خشنود نیستند؛ بخش بزرگ از مردم، غیر را عامل وضع آشفته کنونی می دانند اما عده‌ی دیگر، برکارکرد و عملکرد حاکمان خرده می کیرند.

با دوری جستن از چرایی رویدادهای کلان سیاسی و اقتصادی ؛ وضع روزمره گی مکاتب و دانشگاه های کشور درخور ستایش نیست.

  • اسانید نام آشنا اما بیگانه با متن و اصطلاحات، عنوان اثرش اتنوگرافی کشورهای ممالک همسایه می نگارد و در بازار عرضه می دارد.

  • سال پار، زهرا خاوری بدلیل رفتارهای غیر انسانی و برخوردهای تبعیض گرایانه استاد راهنمایش ، پس از آنکه زنده گی به کامش تلخ گردید، دست به خود کشی زد. اما پس از چندی، به محراق فراموشی سپرده شد.

  • حاکمان کشور که دم از انصاف و عدالت می زنند، کانکور را سهمیه بندی می کنند و معیار وملاک راه یابی به نهادهای علمی را غیر از تلاش و دانش قرار می دهند. طرحی که خلاف نص صریح قانون اساسی و اصل برابری و عدالت است و تطبیق آن روزنه امید را برای مردم ما بسته می کنند.

  1. جنگ جاغوری

و بدتر اینکه ، نهادهای تعلیمی و تحصیلی چون موعود، آماج حملات تروریستی قرار می گیرد و درب ان به روی دانشجویان بسته می شو.د. متاسفانه وضع امنیتی کشور در کلیت خود، شکننده و بحرانی است.

جنگ و آواره گی در کشور به یک امر معمول بدل شده و قسما بخش جدا ناپذیری زنده گی مردم افغانستان می باشد.

سیاست زده گی و ضعف مدیریت در ارگان های امنیتی و دفاعی و در اولویت قرار نداشتن امنیت جان و مال مردم در نزد اربابان سیاست، ولسوالی های امن نظیر مالستان و جاغوری به جولانگاه تروریستان تبدیل گردیده است.

متاسفانه پس از دیرباز، آرامش و اسایش نسبی و قابل قبول که ساکنان ولسوالی های ارزگان خاص، مالستان و جاغوری داشتند، گرفته شد و ددمنشان در سایه کم توجهی حکومت مرکزی و محلی با تمام سازو برگ نظامی بالای خاک جاغوری هجوم بردند و از مردم بی دفاع ما قربانی سنگینی گرفتند.

 نیروهای مقاومت مردمی با امکانات ناچیز و خودی شان در برابر دشمن ایستادند و جلو هجوم دشمن تا به دندان مسلح را گرفتند. پس از گذشت 8 شابنه روز جنگ در گردنه حوتقول-جاغوری، سنگرهای نیروهای مقاومت مردمی توسط جنگجویان طالب فتح گردید و دشمن وارد خاک جاغوری شدند و دست کم 50 تن از نیروزهای جان به کف مقاومت مردمی با احتساب جنرال صاحب باشی حبیب را از ما قربانی گرفت.

امیدوارم جنگ جاغوریآسیب شناسی گردد؛ خودی های که دشمن را یاری رساندند را شناسایی و لایه های پت و پنهان قتل باشی جبیب الله روشن گردد

امید است که مردم ما خود گذری ها و قربانی های این مردم را همیشه به خاطر داشته باشند و همه ساله به پاس حرمت به خون شهدا از سال روز شهادت قریانیان جنگ جاغوری گرامی داشت بعمل آرند.

 اکنون و در این قسمت از صحبت هایم، از تمامی حضاران تقاضا مندم از بهر ارج گذاری به فداکاری ها و جان فشانی ها و به پاس تکریم به به خون سرخ شهدای جنگ جاغوری برای یک دقیقه از جا بیایستند و سکوت نمایند… یاد و خاطرات قربانیان جنگ جاغوری جاویدان باد !!!

از آن ایام جنگ و جنون، 2 ماه می گذرد، اما تعدادی از بیجاه شده گان جنگ جاغوری هنوز در کابل، هرات، بلخ ، بامیان و غزنی بسر می برند و راه های مواصلاتی جاغوری به روی مردم ما بسته است. امید که حوکت مرکزی برای حل این معضل، توجه جدی مبذول دارند. بهر روی

  1. چالش ها و فرصت های محصلین

امروز روز خجسته ی است. همه ما نشسته ایم و نتیجه تلاش و زحمات دوره های تحصیلی 2 ساله، 4 ساله و 6 ساله خود را بر می داریم.

با توجه وضع نا بهنجار و نابسامان موجوده و مبارزه با مشکلات ریز و درشت که دامن گیر محصلین اعم از آقا و بانو می باشد، فراغت از دانشگاه را نباید یک امر عادی و یک دستاورد اندک تلقی کرد.

خانواده های فارغین با وجود وضع نامطلوب مالی و اقتصادی شان، زمینه تحصیل را برای فردای روشن جگر گوشه های شان فراهم آورده اند. والدین فارغین در واقع نصف از نان شان را برای زنده ماندن خودی و نصف دیگر آن را صرف تعلیم و تحصیل فرزندان شان کرده اند.

من دست آن مادری را می بوسم که تحصیل فرزندش کلانترین آرزوی بوده و همیشه در اولویت قرار داشته است. و دستان پینه بسته پدری را به گرمی می فشارم که زحمات بیل و کلنک که می زند را هزینه مکتب و دانشگاه دختر و پسر خود می کند.

 خانواده های عزیز فارغین !!

فراغت فرزندان نازدانه و جگرگوشه های تان، به معنی پایان مسئولیت شما نیست. فردا صفحه دیگری از زندگی فرزندان تان ورق می خورد و فرزندان تان محیط جدید و چالش های جدی تر را به تجربه می گیرند.

کار یافتن در این آشفته بازاری، کاریست بسی دشواری. الزاما شما باید دست فرزندان تان را به نشانه کمک و مدد بگیرید و حمایت های و تشویق های تان را از آنها دریغ نکنید.

من باور دارم تمامی فارغین در آینده های نزدیک پوزیشن های درخور شان شان را می یابند اما لزوماا باید مدتی صبر پیشه کنند و چندی سرگردانی را به جان بخرند.

امروز جمعه 14 ام جدی سال 1397 طلایی ترین روز 55 تن از فرزندان نخبه این دیار است. فرزندان که با رنج ها و تلاش های مضاعف 2 سال، 4 سال و 6 سال دروس دانشگاه شان را با موفقیت تمام به پایان رسانده اند و از این پس، بخش از جامعه فرهنگی و جز از سرمایه های علمی کشور به حساب می آیند. من فراغت این عزیزان را برای خود شان که اکنون پشت صحنه اند، برای خانواده های عزیز شان که از جان مایه گذاشتند و برای جامعه فرهنگی افغانستان، صمیمانه شادباش می گویم.

و اکنون از فارغین عزیز دوستانه تقاضامندم وارد محفل شوند و بیش از این ما را در انتظار نگذارند و از تمامی مهمانان و حاضرین در تالار محترمانه خواهشمندم به پاس احترام به قلم، کتاب و دانشگاه و به نشانه‌ی احترام به 55 فارغ التحصیل از جا برخیزند و بصورت یک‌دست تشویق شان نمایند.

١۴ هم جدی سال ١٣٩٧

 

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

همچنین ببینید

بستن
بستن