سیاسی

نشست پروسه کابل گِره از مشکلات امنیتی کشور باز خواهد کرد؟!

نویسنده: احمدشاه کهزاد

دولت افغانستان در هفته گذشته میزبان یک نشست مهم بین المللی بود. این نشست زیر نام “نشست پروسه کابل” بمنظور چگونگی مهار کردن جنگ اعلام ناشده افغانستان زیر تدابیر شدید امنیتی و در میان موج از نا آرامی ها و نگرانی های که کمتر از یک ماه می شود، برگزار شد و صحبت های چندی در پیرامون صلح و ثبات در افغانستان با حضور بیش از ٢۵ کشور جهان و سازمان های منطقوی و جهانی انجام شد که فعلن قلم زدن در مورد نتایج آن قبل از وقت خواهد بود.
حکومت افغانستان به رغم اینکه از آن نشست به عنوان یک دست آورد فوق العاده یاد می کند و آن را سخت مهم تلقی می کند اما به باور من و با توجه به نشست های مکرر قبلی که نتایج ملموسی و مشهودی در پی نداشته است، امید نمی رود که نشست پروسه کابل حلال مشکلات امنیتی کشور گردد و بتواند از جو سنگین ناامنی و بی ثباتی موجوده بکاهد. در افغانستان دست کم در سه سال اخیر نشست های متعددی دو جانبه، سه جانبه و چندین جانبه بمنظور آوردن صلح و ثبات افغانستان برگزار گردید که در ابتدا با خوشبینی ها و امیدهای زیادی همراه بود، اما متأسفانه آنچنان که انتظار می رفت در تأمین امنیت و ثبات کشور هیچ کمکی نکرد که با این حساب، نشست پروسه کابل را نیز می توان ادامه ی همان نشست های قبلی دانست.
آوردن صلح پایدار در افغانستان به فکتورهای متعدد بستگی دارد. همکاری های صادقانه منطقوی و پشتیبانی شرکای بین المللی می تواند کاراترین ابزار جهت نیل به افغانستان آرام و با ثبات باشد اما متاسفانه چنین همکاری صادقانه از جانب کشورهای همسایه و منطقه وجود ندارد. کشورهای همسایه نه تنها قصد کمک و همکاری با حکومت افغانستان ندارند بل از هیچ نوع تلاشی جهت بی ثبات ساختن افغانستان در این کشور دریغ نمی کند، چنانچه رئیس جمهور، اشرف غنی در اظهارات آنروز خودش اعتراف نمود که اصلن نمی داند که دولت پاکستان از افغانستان چی میخواهد- اظهار نادانی و نافهمی رییس جمهور در واقع به معنای ناتوانی و بیچارگی حکومت مرکزی افغانستان و از طرف دیگر، تأکید بر عدم پایبندی دولت پاکستان به اصل حسن جواری میان کشورها می باشد. بهر روی
افزون بر این، رییس جمهور در نشست پروسه کابل برای آخرین از طالبان خواست که با حکومت افغانستان صلح کنند و أضافه کرد که در صورت موافقت طالبان، آنها می توانند در کابل دفتر سیاسی باز کنند که ضمانت آنرا شخص رییس جمهور غنی می کند که بعید بنظر می رسد طالبان به مطالبه/دعوت رییس جمهور لبیک بگوید. ناگفته پیداست که طالبان از دیر زمانی است که کمر به نابودی مردم افغانستان بسته و امروزه بیش از هروقت دیگر قوت گرفته است، گروه طالبان تنها در ماه مبارک رمضان چندین حملات خونین انتحاری را در مرکز و ولایات سازماندهی و انجام دادند که تلفات سرسام آور بشری و مالی را به همراه داشت. داده تاریخی و تجارب عینی نشان می دهد که گروهای مخالف دولت در صورتی تن به مصالحه با حکومت را می دهند و سر میز مصالحه حاضر می شوند که شدیدا خودشان را در انزوا دریابند که چنین وضعیت ی را امروزه گروه طالبان تجربه نمی کنند که با این پیش فرض، گفته نمی شود که دعوت حکومت افغانستان از طالبان مورد پذیرش قرار گیرو و برای این گروه جالب توجه باشد.
گماشتن محمدکریم خلیلی بعنوان رییس شورای عالی صلح از جانب رییس جمهور غنی چند ساعت مانده به برگزاری نشست پروسه کابل نیز قابل مکث است. به رغم خوشبینی و بدبینی های مردم از این پیشامد- در آخرین تحلیل می توان گفت که انتصاب کریم خلیلی دکوری بوده و صرف بمنظور خاک زدن به چشم مردم و تغیر ذهنیت مقامات خارجی مبنی بر اینکه حکومت افغانستان اراده قاطع برای تأمین امنیت و آوردن صلح و ثبات دارد، صورت گرفته است، نه کمتر و نه بیشتر از آن. امروزه حداقل برای مردم افغانستان روشن گردیده که شورای عالی صلح از آوان ایجاد آن تااکنون، مصرف بودجه هنگفت داری هیچ دست آوردی نداشته و امید نمی رود در آوردن صلح و ثبات در کشور کمک کند.

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن