اجتماعی

رسانه های جمعی در افغانستان در کجا ایستاده است؟!

 با عطف به گذشته های دور، داده های تاریخی و تجارب عینی نشان می دهد که رسانه ها و مطبوعاتِ افغانستان فصل‌ی پرفراز و نشیب‌ی را سپری نموده است و شایان گفتن است که رسانه های جمعی در این فراز و فرودها، سهم قابل ملاحظه‌ی در تحولات سیاسی، اجتماعی و فرهنگی و ورزشی در کشور داشته است. نقد رهبری حکومت ، پاسداری از ارزش های دموکراتیک، تاختن بر بی عدالتی ها، افشاء زشتی ها و رهنمون جامعه به سمت صلاح و فلاح را از دست آوردهای ملموس مطبوعات و رسانه ها در ادوار مختلف و علی الخصوص در ١۵ سال پسین می باشد. شکی نیست که در یک و نیم دهه اخیر، شکل دهی و رشد رسانه های جمعی از مهمترین دست آوردهای حکومت محسوب می شود اما به رغم آن، رسانه های جمعی در کشور با کمی و کاستی های فراوان و خبرنگاران با چالش های عدیده ی روبرو اند که قسما با همان قوت سابق خود باقی است. گفته می شود که رسانه های جمعی در افغانستان با توجه به کم و کیف فعالیت آن، در رده صدو و بیستم ( ١٢٠ ) قرار دارد که با این و جود، تعجبی ندارد که گفته شود- خبرنگاران و خانواده مطبوعات و رسانه ها، برای بازتاب واقعیت ها از گوشه و کنار افغانستان هزینهء هنگفتی را پرداخته و ژورنالیستان برای غرس نهال آزادی بیان همواره آماج خشونت های فراوانی قرار گرفته اند و گفتنی است که تنها در سال پار، که خونین ترین سال برای خانواده ی رسانه ها و مطبوعات عنوان میگردد ١۴ خبرنگار در کشور به قتل رسید که یک رقم درشت را تشکیل را می دهد. بهر ترتیبی، رسانه ها و مطبوعات افغانستان به رغم در اختیار نداشتن معیارهای لازم مطبوعات آزاد و مسلکی و ژورنالیستان ما با وجود مواجهه با موانع مختلف و چالش های متعدد، نقش بی بدیل‌ی در برملا ساحتن فساد کمر شکن، فعالیت های و کارهای غیر قانونی و گاهن جوابگو/پاسخگو قرار دادن رهبران و سیاسیون در برابر مردم بازی کرده که درخور توصیف و تمجید است. اما در این کش و قوس، اقدامات حکومت وحدت ملی در قبض و بسط آزادی بیان در کشور قابل تأمل می باشد. بعضا رهبری حکومت اقدامات چندی جهت رشد و شگوفایی رسانه های جمعی داشته و از آزادی بیان حمایت نموده است که از عینی ترین کارهای آن می توان از توشیح قانون دسترسی به اطلاعات، ایجاد کمیته های مشترک مصئونیت برای خبرنگاران، تعین سفیر به منظور حمایت از آزادی بیان و نام گذاری «روز خبرنگاران» در تقویم افغانستان (٢٧ حوت) را یاد آور شد و از جانب‌ی دیگر هم، سدی محکم‌ی در برابر رشد و تقویت رسانه ها و مطبوعات در کشور واقع شده است. پس از به میان آمدن حکومت وحدت ملی که توقع می رفت از میزان چالش های عدیده فراروی رسانه ها وجود دارد، کاسته و رسانه ها را در خصوص ترویج و تحکیم آزادی بیان حمایتگر باشد- متاسفانه بخش‌ی قابل ملاحظه‌ی آن انتظارات برآورده نشده است. پس از شکل گیری حکومت وحدت ملی، مشکلات عدیده‌ی و چالش های فراوانی در مورد حقوق آزادی بیان بروز نموده که رهبران حکومت وحدت ملی بی تقصیر نبوده است. سبکدوش کردن برخی از مقامات از وظیفه شان بخاطر دخیل بودن آنها در راهپیمایی 20 عقرب ( انقلاب تبسم ) ، فراخوان برخی مدیران مسئول روزنامه ها و ممنوع الخروج شدن تعدادی از کتاب های چاپ افغانستان برای شرکت در نمایشگاه بین المللی کتاب در تهران- دم دست ترین و عینی ترین نمودهای اند که می توان بر حکومت وحدت ملی نقد وارد کرد. بهر ترتیبی، امیدوارم در کشور، عصر‌‌ی قبولاندن افکار و عقاید از سوراخ تفنگ و عصر تک صدایی عملا پایان یابد و رهبرى حکومت پرونده های تهدید و قتل علیه خبرنگاران را پیگیری نموده و مطبوعات و رسانه ها را در همه حال حمایتگر باشد.

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن