اجتماعی

متن سخنرانی احمدشاه کهزاد در چهار مین جشنواره فارغ التحصیلی “دید نو”

خانم ها و آقایان! وقت همگی بخیر
حضار گرامی: سیاسیون، دولت مردان، اساتید دانشگاه، فعالین مدنی، بزرگان منطقه، محصلین و متعلمین و خانواده های محترم فارغین
السلام علیکم و رحمه الله
لازم می بینم اصالتا از جانب خودم به عنوان عضو کوچک این جامعه و از جانب نهاد دیدنو منحیث مسئول عمومی آن، حضور دوستان و آشنایان را خیر مقدم گفته و فراغت دانشجویان فارغ التحصیل را اولا به خود شان، خانواده های شان، دوستان و جامعه فرهنگی افغانستان تبریک و تهنیت عرض کنم و تبریکی مضاعف دارم به آن تعداد فارغ التحصیلان که در جریان دانشگاه، کار کردند، زحمت کشیدند و پول در آوردند.
مخاطبان عزیز!
امروزه به رغم کثرت نهادهای مدنی و تشکل های سیاسی اما کم کاری و کم ظرفیتی آنها و بی باوری مردم و دولت نسبت به این تیپ از مردم، من اعتقاد محکم به کارگزاری مجریان مدنیت و اربابان سیاست در جامعه دارم و خوشبین ام. در این کش و قوس، نهاد دیدنو به موازات دیگر نهاد های مدنی فعال و نیمه فعال در کابل و ولایات، از آوان تأسیس فعالیت توام با دستاورد داشته که برای مردم محسوس است.
در میان انبوهی از دستاوردهای خورد و بزرگ نهاد دیدنو در عرصه های فرهنگی، هنری، ورزشی و فعالیت و کارکرد آن نظیر إیجاد آدرس قوی برای جمعی از محصلین و مردم، تقدیر و تکریم از روزهای که در تقویم افغانستان قداست تاریخی و مذهبی دارد و همینطور برگزاری کنفرانس ها و نشست های خبری در ارتباط به حمایت از آزادی بیان، دموکراسی، حقوق بشر، تنها از یک نمونه عینی و در آن واحد تازه که قطعا تأسیس و افتتاح کتابخانه مادر است یاد آور می شوم.
تأسیس و افتتاح کتابخانه به عظمت کتابخانه مادر از دیر زمانی حس میشد و داشتن چنین کتابخانه که بتواند حد اکثر نیازمندهای قشر کتاب خوان را حل کند، آرزوی دیرینه قلبی ما بود که سه ماه قبل محقق گردید.
امیدوارم از کتابخانه مادر که سهم به سزایی در توسعه فرهنگی، اقتصادی، اجتماعی و سیاسی دارد استفاده أعظمی صورت گیرد و این کتابخانه به نیازها و ضروریات منطقه و علی الخصوص لومان که تاریخ سراسر درد، رنج و محنت دارد و در درازای تاریخ، قربانی اصلی پدیده نامیمون جنگ های گروهی و بازیهای کثیف حزبی شده است، پاسخگو باشد.
بهر ترتیبی، تهیه و تدارک محفل امروز با توجه به تعدد مهمانان و ریسک بالای امینتی کاری آسان نیست. متاسفانه ساکنان کابل دست کم در دو سال اخیر گواه رویدادهای تروریستی بیشمار بوده و تجمعات که منتهای مطالبات شان تحقق عدالت اجتماعی بودند، آماج حملات تروریستی قرار گرفتند که حمله بر هواداران جنبش روشنایی در دهمزنگ، مسجد جامع الزهرا، مسجد امام زمان، حمله بر هواداران جنبش رستاخیز و هواداران عطا محمد نور در کابل و در تازه ترین مورد حمله تروریستی دیروز بر (آوا نیوز) عینی ترین نمونه های آن است. بهر روی، امیدوارم روزی آرامش و امنیت نسبی در شهر حاکم گردد. زیاده طلبی ها و زیاده خواهی های اقوام کمرنگ گردد و بحث من حاکم و تو محکوم، من سلامت و تویی ملامت در جامعه کهنه شود.
فارغ التحصیلان عزیز! ضمن تبریکی مجدد، امیدوارم که همانند دوره دانشگاه تان، در بازار کار نیز عالی بدرخشید و امیدوارم روزی شاهد فراغت تان از مقاطع بالاتر تحصیلی از دانشگاه های معتبر جهان باشیم.
فارغین عزیز! دوره پس از فراغت و قبل از استخدام کار، شاید تلخ ترین دوره زندگی یک دانشجو در افغانستان باشد. توصیه می کنیم که زیر هرنوع شرایط مقاومت کنید و از خانواده ها می خواهم که حمایت مالی شان را تا زمان استخدام به کار، قطع نکنند.
(موفق و مؤید باشید)

نوشته های مشابه

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

همچنین ببینید

بستن
بستن